தீராத பக்கங்கள்…

இதோ உங்கள் கண்முன் எங்கள் முதல் படைப்பு. இதற்கான கரு எங்கள் இருவருக்குள்ளும் வெகு நாட்களாக ஊறி கொண்டிருந்தது. தொடர்ந்து விவாதித்து வந்தோம். பல கொலைகள் செய்து திருப்த்தியுறாமல் பின் தானே அந்த வலியின், வதையின் சுகத்தை அனுபவிக்க துடிக்கும் ஒருவனின் கதையாகவே இது எங்கள் எண்ணங்களில் வேர் கொண்டிருந்தது. ஒரு பெரும் திரைக்கதைக்கான சாத்தியங்களை உள்ளடக்கி அது வளர்ந்து கொண்டிருந்த பொழுது மார்க்வேஸின் ‘தி தர்ட் ரெசிஞேஷன்’ வாசிக்க நேர்ந்தது. வதையின் தத்ரூப வர்ணனையில் மூழ்கி திளைத்து எழுதப்பட்ட அந்த எழுத்துக்கள் ஏன் திரை வடிவம் பெறவில்லை என கேள்விகள் எழுந்தது.

பின் ஒரு நாள் திடீரென்று கணேஷ் நாம் கலைஞர் தொலைக்காட்சியின் நாளைய இயக்குனர் நிகழ்ச்சியில் பங்கு கொள்ளல்லாமா என ஒரு கேள்வி எழுப்ப, சரி என்று  எங்கள் இந்த கதையைக்கு ௫ நிமிடங்களுக்குள்ளான ஒரு திரை வடிவம் கொடுக்க அமர்ந்தோம். மிக சுருக்கமாக இந்த வாழ்வை சொல்லுவதில் இருந்த சிக்கல்களை ஆய்ந்து கொண்டிருந்த பொழுதே, சிறு பருவத்து வன்முறைகளை இதில் இணைக்கும் திட்டம் உருவானது. அதை கோர்வையாய் எழுதி, வதையை மிகவும் ஆழ்ந்து ரசிக்கும் ஒரு வீர்யமுள்ள கதாபாத்திரமாய் உருவாக்கி ‘வாக்குமூலம்’ என பெயரிட்டு, ஒரு ஹான்டிகாம்மில் படம் பிடித்து, வெட்டி தொகுத்து கலைஞர் தொலைகாட்சியில் அந்த நிகழ்ச்சியை தயாரிக்கும் நிறுவனத்துக்கு எடுத்து சென்றோம்… ஒரு காட்சியை கூட பார்க்கவில்லை. தட்டை கணினியில் இட்டு சில வினாடிகள் சென்றதுமே அனைத்து விட்டு ‘நாங்கள் டெலிகாஸ்ட் குவாலிட்டி எதிர்ப்பார்க்கிறோம்’ இதை எங்களால் மதன் இடமும் பிரதாப் இடமும் எடுத்து செல்ல முடியாது என கூறி விட்டார்கள். ‘சரி இது போட்டியில் கலந்து கொள்ள தகுதியுள்ள கதை என தோன்றினால் பார்த்து விட்டு அழையுங்கள் நாங்கள் மீண்டும் நீங்கள் எதிர்பார்க்கும்  தரத்தில் படம் பிடித்து தருகிறோம் என்று கூறி விட்டு அகன்று வந்தோம்.

அவர்களை தொடர்ந்து துரத்திய கணேஷ் ஒரு நாள் என்னிடம், அவர்கள் படம் பார்த்து விட்டார்கள் எனவும், பிடித்து இருந்தது, நல்ல கமெராவில் படம் பிடித்து எடுத்து வாருங்கள் போட்டியில் நுழையலாம் என கூறினதாக சொன்னான்! அதற்க்கு நான், இல்லை அவர்கள் பார்க்க வில்லை எனவும், நீ தொடர்ந்து அவர்களை தொந்தரவு செய்வது தாங்காமல் அப்படி சொல்லி இருக்கலாம் என யூகம் செய்கிறேன் எனவும் கூறி, ஆனாலும் நீ அசை படுகிறாய் எடுத்து விடுவோம் என எதையும் யோசிக்காமல் சொன்னேன்.

மீண்டும் எடுக்கும் பொழுது முன்பே எடுத்த ‘வாக்குமூலத்’தையே ஏன் எடுக்க வேண்டும் என்றும், அதன் அதீதமான வன்முறை த்வனியை குறைத்து இன்னும் ரிலாக்சான, கம்போஸ்ட் த்வனியோடு இருக்கும் கதை நாயகனை உருவாக்கினோம். மெல்லியதாக ஒரு காதல் கோணத்தை புகுத்தினோம், இன்னும் சிற்சில மாற்றங்கள் செய்து கதையின் போக்கை அப்படியே வைத்து மொத்தமாக புது டோன் குடுத்தோம். மிக துல்லியமாக் பட்ஜெட் போட்டு 6000-7000 ருபாய்கள் படத்தை முடித்து விடும் நோக்கத்துடன் ஒரே நாள் வாடகைக்கு காமெராவை எடுத்து, காலை முதல் அடுத்த நாள் அதிகாலை வரை தொடர்ந்து ஷுட் நடத்தி அத்தனை காட்சிகளையும் படம் பிடித்து கொண்டோம். ஷூட்டிங்கின் பொழுது நிகழ்ந்த சுவாரசியமான நிகழ்வுகளை வேறு ஒரு பதிவில் பகிர்ந்து கொள்கிறேண், டாஸ்மாக் அனுபவம் உட்பட!

அதன்பின் ஒரே நாளில் எடிட்டிங்கும் முடித்து விடும் நோக்கத்தில் உட்கார்ந்தால் இழுத்து கொண்டே சென்று இரண்டு நாட்கள் ஆகியது. கணக்கு பார்த்ததில் மொத்த செலவு 10000 ரூபாய் ஆகி விட்டது.ஒரு மணி நேரத்துக்கு இவ்வளவு பணம் என்ற கணக்கு பார்த்து கொண்டிருந்ததில் பல டெக்னிக்கல் குறைபாடுகள் நிகழ்ந்து விட்டன. டப்பிங்கும் ஒலி சேர்க்கையும் செய்யாததான் குறை நன்றாகவே தெரிகிறது! ஆயினும் கவலை ஏதும் இல்லை. முதல் படைப்பு முதல் அனுபவம் திருப்தியாகவே இருக்கு.

பின் கலைஞர் தொலைகாட்சிக்கு அனுப்பி விட்டு காத்திருந்தோம்… காத்திருந்தோம்… காத்திருந்தோம். எந்த பதிலும் இல்லை. அட படம் செலெக்ட் ஆவல என்று கூட சொல்ல வில்லை அந்த தயாரிப்பு நிறுவனம்! கலைஞர் தொலைக்காட்சியில் நாளைய இயக்குனர் இரண்டாம் பாகம் ஒளிபரப்பு துவங்கிய பின்னும் அடுத்த வாரம் உங்கள் படம் வரலாம் என்றே சொன்னார்கள். முற்றிலும் நம்பிக்கை இல்லை என நான் கூறிய பொழுதும் கணேஷ் மிகவும் நம்பிக்கையோடு இருந்தான். பின் அது வர போவது இல்லை தெரிந்ததும் கதறி அழுத அவனை தேற்றி, இந்த படத்தை மக்களிடம் கொண்டு செல்ல வேறு வழிகளை தேடுமாறு கூறினேன். வெறியோடு இயங்கினான். எனது பனிச்சுமை காரணமாக எள்ளளவும் நான் முனையவில்லை இந்த படத்தை அரங்கேற்ற. நான் எப்பொழுதும் அப்படித்தான், என்னை பொறுத்த வரை படம் எடுத்து முடிந்த உடனே சலனம் அற்ற நிலைக்கு வந்து விட்டேன். அலைந்து திரிந்து இன்று இந்த படம் தமிழ் ஸ்டுடியோவின் அரங்கில் பங்கேற்றதற்க்கு முழு காரணமும் அவன் மட்டுமே.

டிசம்பர் 11, 2010 அன்று நிகழ்ந்த தமிழ் ஸ்டுடியோவின் 27ம் குறும்பட நிகழ்வில் இயக்குனர் திரு.கஸ்தூரிராஜா மற்றும் கணிசமான மக்கள் முன்னிலையில் எங்கள் படமும் திரையிடப்பட்டது.  பின் திரு.கஸ்தூரிராஜா அவர்கள் எடுத்து கொண்ட நீண்ட நேரமும் அவரது திரையுலகு சார்ந்த நீண்ட அனுபவ பகிர்வுகளும்,மக்களின் கருத்துக்களையோ எதிர்வினைகளையோ சந்திக்க முடியாமல் செய்து விட்டது. அந்த அனுபவ பகிர்வுகள் மிக முக்கியமானவையாக இருந்த பொழுதும் எங்கள் படங்களை பற்றிய பார்வையை மக்களிடம் இருந்து கேட்க முடியமால் போனது வருத்தம். காரணம் எங்கள் படத்தை அவர் விமர்சனத்தின் ஊடாக முற்றிலும் ‘புரியவில்லை’ என கூறி நிராகரித்து விட்ட பின் அங்கு குழுமி இருந்தவர்களின் கருத்தை கேட்க விரும்பினோம்.நிகழவில்லை. அல்லது நாங்கள் நினைத்த மாதிரி நிகழவில்லை. ஆயினும் மேடை நாகரித்திற்க்காகவோ அல்லது புதியவர்களை ஊக்குவிக்கு வேண்டும் என்பதற்காகவோ படம் நல்லா இருக்கு என்று சொல்லாத அவர் நேர்மையை வரவேற்கிறோம். அவருக்கு ஏற்றார் போல் கதைகள் இருந்தால் அணுக சொல்லி இருக்கிறார். பார்க்கலாம்!

படம் என்ற வகையில் இது ஒரு வாழ்க்கை பதிவு என்றே நாங்கள் நினைக்கிறோம். பலரும் எங்களை துளைத்து எடுப்பது போல் இது அந்த கதாபாத்திரத்தின் செயல்களை நியாய படுத்தவோ ஆதரவு தெரிவிக்கவோ இல்லை. அதே நேரம் விமர்சிக்கவோ கருத்து சொல்லவோவும் கூட இல்லை. ‘ஜஸ்ட் லைக் தட்’ இது ஒரு பதிவு.

கீஸ்லோவ்ஸ்கியின் ‘அ ஷார்ட் பிலிம் அபௌட் கில்லிங்’இன் முதல் காட்சியில் ஒரு பூனையை கொன்று கழுத்தில் கயிறு கட்டி தொங்க விட்டு ஓடும் சிறுவர்கள், கிம் கி டுக்கின் ‘ஸ்ப்ரிங் சம்மர் பால் விண்டர் & ஸ்ப்ரிங்’இல் வரும் சிறுவனின்  தவளையை துன்புறுத்தும் காட்சிகள் போன்றவைகளை வலிந்து தேடி சொல்ல எத்தனிக்க வேண்டாம். அந்த ஓலக சினிமாவெல்லாம் நாங்களும் பார்த்தாச்சு. நம்மூரு பிள்ளையாருக்கு மூத்திரம் கொடுத்த ஓணானை கொன்று திளைத்த காலங்களையும், சல்லாபித்து பிரிய முடியாமல் தவித்த நாய்களை கல்லெறிந்து பிரித்த பருவங்களையும் இன்னும் பல பல வன்மமான தருணங்களையும் நினைவு படுத்தி கொண்டே இப்படம் எடுக்க பட்டது. எனவே இந்த படம் வன்முறை மற்றும் வதை குறித்த சிறு விவாதங்களை எழுப்பினாலே எங்களுக்கு முழு வெற்றி.

 

About sharankay

கட்டிட கலைஞன், பேஷன் டெக்னாலஜி கல்லூரியில் உதவி பேராசிரியர். இலக்கியம், சினிமா, இசை என்பவை பொழுதுகளை அர்த்தப்படுத்துபவை என நம்புபவன். நம் ஆன்மாவின் இசையும் ராஜாவின் இசையும் வேறல்ல என்பதில் உறுதியாய் இருப்பவன். அப்புறம் என்ன... எல்லா தமிழரையும் போல் சினிமா மீது வெறி கொண்ட பற்று...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

தீராத பக்கங்கள்… க்கு 2 பதில்கள்

  1. dagalti சொல்கிறார்:

    Oops !
    I hadn’t seen your short while making the tweet.

    I saw some other ones which took up some heavy duty themes like that. Just look at the (non அசட்டு) short film around and you see a lot of death, suicide etc. packed in 2-3 mins.

    I saw yours now. Pretty good I would say. In terms of filmmaking it was quite a good start.
    The editing (the boy tipping over, uyirai kooda kuduppEn, the train-murder, the wrist slitting etc.), the angles you chose (the children running downstairs, view from the ceiling fan etc) were impressive.

    The only issue was that viewers are unlikely to be interested in the predicament of the characters they know little about. That is why these themes become difficult in shorts. Many shorts do a bit of a caricature of the predicament of the protagonist so as to help viewer relate to it better.

    Here, by the very way it is conceptualized, you are relying on the narrator’s defence in his words. This – IMO – is a technique which itself needs defending! And you do provide one at the end of the short. But even with that I couldn’t enjoy it that much.

    But hey, that’s just me. I have a problem with intensely plAsabical themes, meditative narrations etc. even in feature length films, short stories. So, take with a bucket of salt.

    kid_glova pOnRa namma uRavinargaL kitta ellAm kELunga. They are likely to have a more considered opinion about the medium, format etc.

    • sharankay சொல்கிறார்:

      பிரபு ராம்,

      வருகைக்கு நன்றி. Sorry i din visit the blog for quiet few days. anyways thanks for the comment. We value comments from theevira cinema rasigargal like you to refine ourselves. Though we wont be able to change wat to narrate in cinema your comment helped in understanding how to naratte!

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s